Günün değerlisi

Hava alsın diye genelde parka ya da evin bahçesine çıkarıyorum Dila’yı. Son zamanlarda her bulduğunu ağzına götürme huyu yüzünden çileden çıkıyor ve apar topar dönüyorduk bu gezilerden. Bu yavaş yavaş değişmeye başladı. Selen’ciğimin de tavsiyesi üzerine, her seferinde sabırla “kızım bu mama değil, yenmez” diyorum artık ve işe yarıyor gibi. Arada bir yapıyor yine ama çok azaldı. Şimdi ki durum bambaşka. Dışarı çıktığı andan itibaren, yerden bir taş, yaprak ya da odun parçası gibi bir şey alıp, yürüdüğü süre boyunca daha iyisini arıyor, bulursa elindekiyle değiştiriyor. Gezinin sonunda eve bunlardan biriyle dönüyoruz. “Günün değerlisi” diyorum ben buna. Bakalım daha neler taşıyacağız eve günün değerlisi olarak…