zatürreye domuz gribi eklenince…

Zaten sevmezdim kış mevsimini, bu sene nefret ettim. Kuzum kış başından beri hasta. Domuz gribiyle birlikte iyice kötüleşen zatürre de sonunda bizi hastanelik etti. Ciğerlerinin durumunu beğenmeyen doktorumuz Dila’yı üç gece hastanede yatırdı.

Serum ve gaz maskesiyle tanıştı Dila. Ama ne tanışma… Serum takılırken ki yaygaradan sonra yarım gün boyunca eline bakıp bakıp susmamacasına ağladı. Ne kadar anlatmaya, sempatik göstermeye çalıştıysak da başarılı olamadık tabi. Bir süre sonra durumu kabullendi ve neşesi yerine gelmeye başladı derken maskeyle yeni bir kriz başladı. Ses ve duman çıkaran garip bir nesne sonuçta, korkmak da çok da haksız sayılmaz. Ananesiyle ne yapacağımızı şaşırdık. Açık değilken eline verip incelemesine izin verdik, kendimize takıp “bak nasıl fil oldum, sen de denemek ister misin” taktikleri uyguladık, bin bir türlü şaklabanlıklar yaptık ve sonunda başardık. Dila fil olmayı kabul etti J

Bir süre sonra, odaya tıkılıp kalmaktan, elindeki serumdan ve de fil olmaktan da sıkıldı kuzu. Seyyar serumla odada yakalamaca oynamak, pencerenin önüne oturup kar yağışını izlemek, puzzle, boya ve oyun hamurları da bir yere kadar. Küçük bir kaplana dönüşmeye başladı bizim kuzu. Elindeki serumu üç kere çıkarmayı başardı. Elleri delik deşik oldu, onun damarlarıyla birlikte bizim sinirlerde mahvoldu tabi.

Cumartesi öğlen doktorumuz eve gidebilirsiniz dediğinde nasıl sevindik anlatamam. Dila “eve gidicez, eve gidiceeez” diye neşeyle şarkılar söyledi. İki haftalık tatile gelmişcesine yerleşmişiz hastane odasına, toparlanmamız bayağı uzun sürdü. Sonuçta evdeyiz şimdi. Beş gündür karantinadaydık, insanlarla görüşmemiz yasaktı. Dünkü kontrolden sonra da 20 günlük kısmi karantinaya devam. Kalabalık ortamlardan, hasta olma ihtimali olan insanlardan uzak durmamız gerekiyor. Ciğerleri temizlenmiş ama bünyesi zayıf düştüğünden yeni bir hastalık sorun olabilirmiş. Pimpirikli bir anne olmak istemiyorum hiç ama bu 20 gün olmam gerekiyor sanırım.