emmek ya da emmemek...

Yavaş yavaş azalan emme durumunun  sonucunu yazmadığımı fark ettim bugün. 15 gündür hiç emmiyor Dila, yani bitti. Sadece geceleri emiyordu son zamanlarda ama en son onu da bıraktı.

Şöyle ki, gece uyanıyordu, ben de emzirmeye çalışıyordum ama daha memeye ağzını sürmesiyle çok feci bir şekilde ağlaması bir oluyordu. Sanırım, çok acıkıyordu ve benim artık azalmış olan sütüm onu doyurmak bir yana daha da sinirlendiriyordu. Susturamayınca, biberonla devam sütü hazırlayıp verdim bir kere. Hiç ara vermeden 150ml sütü büyük bir iştahla içti ve sabaha kadar uyanmadan uyudu. Ondan sonra da “ne uğraşacağım ya annemin az gelen sütüyle” deyip,  bir daha emmedi. Saçma olabilir ama kendimi biraz aldatılmış gibi hissettim galiba, benim sütüm yerine, devam sütünü tercih etti diye. Üzüldüm, vermese miydim acaba dedim ama artık çok geçti tabi. Arif benden de çok üzüldü. “Şöyle yapsak emer miydi?, böyle yapsak sütün artar mıydı?”. Evet, belki de daha çok çabalasaydım biraz daha artardı sütüm ama hiç o gücü bulamadım kendimde. Bızdığın isteksizliği beni de soğuttu sanırım emzirmekten.

Sonuç olarak kahvaltıda 100ml, gece 23:30’da 150ml aptamil devam sütünü iştahla götürüyor pıtırcık. Keyfi de yerinde gibi görünüyor. Eh o seçimini yaptı, ben de iyi tarafından bakmaya çalışıyorum artık. İstediğimi yiyip, içebilirim. Geceleri de uyanmıyor, sabah 7:30’a kadar kesintisiz uyuyoruz. Arada uyanırsa emziğini veriyorum, yine uyuyor. Yalnız tesadüf mü bilmiyorum, emmeyi bıraktığından beri bana daha düşkün oldu. Yanımdan hatta kucağımdan ayrılmak istemiyor. Yalnız kalmaya tahammülü yok. Geçici bir süreçtir herhalde, bakalım göreceğiz.