Tatil bittiiiii...

Bir hafta Silivri, birkaç gün bayram ziyaretleri ve 16 gün süren güney tatilinin sonunda döndük evimize. Dila şu bir ayda inanılmaz değişti.

Tatilimizin İzmir-Çeşme’yle başlayan ilk kısmında Dila, fazla görüşemediği dayı ve yengesiyle iyice kaynaştı. Beraber kaldığımız Alaçatı’daki evde, Dila sabahları uyanır uyanmaz  “day daaaaaay” diye bağırarak dayısını arıyordu.

İkinci durağımız Bodrum’du. Gülüm, Gürkan ve kızları Asya’yla(3 yaşında) çok güzel üç gün geçirdik. Küçük kıskançlıklarla başlayan Asya-Dila ilişkisi, ayrılırken diğerinin ismini sayıklama haline dönüşmüştü. Umarım büyüdüklerinde de bizim kadar iyi anlaşırlar.

Üçüncü durağımız olan Datça-Palamutbükü gittiğimiz en sakin tatil beldesi olmasına rağmen, en sosyalleştiğimiz yer oldu. Kızımız ilk defa bir erkek arkadaşıyla sahilde el ele tutuşup yürüdü J Kelimelerin sadece ilk hecesini söyleyen Kuzey(20 aylık) “Di, di, di” diyerek Dila’nın peşinden ayrılmadı. Birkaç bebekle daha tanışan Dila, onlara karşı sıcak ama mesafeliydi. Genelde oyuncağı alınan ve gözlem yapan taraf oldu.

İlk kez Dila’nın önüne bir kase yoğurt ve bir kaşık koyduk, kendi başına yemesi için. Sonunda on parmağı, yüzünün büyük bir kısmı ve mama sandalyesi yoğurttan nasibini almıştı ama çok eğlendi bızdık. Bizde tabii…

Sadece bir gün kaldığımız sonraki durağımız Ölüdeniz’de kızımıza bir çanta aldık. 40 yıldır takıyormuş gibi koluna takıp, kırıtarak yürüyüşünü görünce koptuk. Bu yeni nesil bir tuhaf, doğuştan kokoşlar J

Son durağımız Kaş’ta Dila gezme moduna iyice alışmıştı artık. Otel odasında on dakikadan fazla kalırsak, terliklerimizi giydirmeye çalışıp, “attaaaa” diyerek kapıya sürüklüyordu bizi. Akşamları pusette uyumaya o kadar alışmıştı ki, uykusu gelince pusetini istemeye başladı (dönünce yatakta uyumayacak diye korkmaya başlamıştım ama neyse ki öyle olmadı).

Akşamları Dila pusetinde uyurken, biz gezmeye ve keyif yapmaya devam ettik tabiî ki. Sabahları da erken kalkmak istemedik haliyle. Dila’nın şöyle bir huyu var; uyanınca genelde 5-10 dakika mırıldanır, olmadı anne ya da baba diye seslenir ve cevap alamazsa bir süre sonra yeniden uyur. Biz de bu güzel huyu sonuna kadar değerlendirdik ve bu sayede 9-9:30’lara kadar uyuduğumuz oldu. Bunlardan birinde Dila uyanmış(park yatağında uyuyor kendisi) ve bizi uyandırmaya çalışırken emziğini düşürmüş yatağın altına. E emziksiz de uyuyamıyor. Sonuç şöyle:

Anneeee……… anneeeeeeeee………

Babaaaaa……….. babaaaaaaaa…………

Bizden ses yok

Mene, mene (emzik)…………….

Alla allaaaaaaaa????????

Kısacası bizim bızdık derdini gayet güzel anlatıyor artık. Konuşmayı da bayağı geliştirdi. İşte bazı yeni kelimeler;

Aylan (ayran)

Baaabus (karpuz)

Btik (patik-ayakkabı)

Baa (bal)

Musşş (muz)

Şşşşü (süt)

Ssss (su)

Mene (emzik)

Mamen (badem)

Daj (taş—bu tatil boyunca en çok duyduğumuz kelime)

Nen nen (araba sesi)

Baagak (bardak)

Badades (patates)

Becete (peçete)

Abba (abla)

İstanbul’da uzun zamandır görüşemediğimiz dostlarımız Selen, Akgün ve kızları Duru’yla da Kaş’ta buluştuk ve 4-5 saat de olsa hasret giderdik. Dila’dan altı ay büyük olan Duru’nun sevgi dolu sarılma teşebbüslerine bizim ki her ne kadar çekimser yaklaştıysa da, bence iyi anlaştılar. Biz de parkta çocukları sallarken, beraber bir çok kez tatil yapmış insanlar olarak Selen’le birbirimize  bakıp halimize inanamadık, her şey ne kadar farklı.

Dönüşümüz molalarla birlikte 12 saat sürdü ve Dila bu sürenin sadece üç saatinde uyudu. Geri kalan sürede animatörlük işi bana düştü tabii. Badem, oyuncak, şarkı, fotoğraf makinesi gibi şeylerle oyalamaya çalıştım bızdığı. Kolay olmadı ama başardık.

Eski uyku ve yemek düzenimize dönmeye başladık yavaş yavaş. Beklediğimden daha çabuk uyum sağladı. İki gündüz uykusuna devam. Döndüğümüzden beri(cumartesi) uyku dışında emzik de vermiyoruz. Arada tutturuyor ama dikkatini başka yöne çekerek (hala yapabiliyorken bu yöntemi değerlendirmek lazım) unutturuyoruz.