bir aylık rapor

Bir aydan fazla olmuş bir şeyler yazmayalı. Bu süre bizim için değil ama bir bebek için çoook uzun bir süre. Artık cümleler kuruyor kuzu, kararlar veriyor, itiraz ediyor, isteklerini dile getiriyor, çok karışık cümleler kurmadıkça her şeyi anlıyor… İletişimimiz epeyce gelişti yani. Anlattıklarımızı dikkatle dinliyor ve kendince mantıklı bulursa, istemediği bir şeyi yapmaya bile ikna oluyor.

Gece uykusuna yatış konusunda rahata erdik diyebilirim. Bir rutin oluşturduk. Saat dokuzda pijamalarını giydirip, sütünü içirip, dişlerini fırçalayıp, dokuz buçuğa kadar loş bir ışıkta kitap okuyoruz. Sonra da iyi geceler öpücükleriyle yatağa uğurluyoruz bızdığı. Bazen bir iki dakika ağlıyor ama genel olarak uyuyacağını kabullenip pek ses çıkarmıyor, yatağında mırıldana mırıldana uyuyor. Belli bir saatte uyuyacağını bilmek onu da, bizi de çok rahatlattı itiraf etmek gerekirse. Gündüz  1,5-2 saatlik tek uykuya da devam.

Ufak ufak “benim”ler de başladı. Çok uzatmıyor genelde ama arada başka çocuklar oyuncaklarını aldığında sinirlenip “benim” diye naralar atıyor. Geçici bir süreç olduğunu düşündüğüm için çok takmıyorum, gerekli izahatı yaptıktan sonra fazla da müdahale etmiyorum.

“Ben, ben” diye yemeklerini kendi yemek istiyor genelde. Bizim de hoşumuza gidiyor, izin veriyoruz. Çatal ve kaşık konusunda ilerleme kaydetti epeyce. İki elini de kullanıyor. Doyduğunu havada uçuşmaya başlayan yemeklerden anlıyoruz ne yazık ki J Bazen de anne yedirsin, baba yedirsin gibi küçük kaprisler yapıyor.

Akşamüstü bir-bir buçuk saat kadar televizyon izlemeye başladı, favori çizgi filmleri bile var. Aman uzak tutalım dediğimiz televizyon konusunda eskisi gibi katı düşünmüyorum artık. Seçici davrandıktan sonra bir miktar tv’nin faydası var bence. Sonuçta teknoloji çağında yaşıyoruz ve o da yaşadığı çağa ayak uydurabilmeli.

Birkaç hafta önce 1’den, 6’ya kadar şaşırmadan saydı, şok oldum. Onu izlediğimin farkında değildi, kendi kendine oynarken bir baktım sayıyor. Birkaç kez daha 4’e kadar saydığını duydum ama şimdi say deyince “aytıı , dööt” gibi karışık takılıyor J

Kelime dağarcığı artıyor. Ekleri de kullanmaya başladı. Başaydım, geliimisin, olmadı gibi kelimeleri gayet yerinde kullanıyor. Baba işte, anne otuy, abi ağliyoo, baba elimi tut gibi cümleler kuruyor. Şarkı söylüyor (makamıyla). En sevdiği şarkı ilk kez dayısından duyduğu “bir küçücük aslancık varmış” şarkısı. Sadece “biyy çüçücük” kısmını söylüyor. “Yağmur yağıyor” şarkısında da “aayap kıısı (arap kızı)” kısmında eşlik ediyor.

En çok oyun hamuruyla, lagolarıyla oynamayı ve kitaplara bakmayı seviyor. Bir yerlere gitmeye ve birileriyle görüşmeye bayılıyor.

Evet bazı şeyler zorlaşıyor ama kesinlikle daha keyifli bir hale geliyor. Daha çok şey paylaşabiliyoruz, daha çok şey yapabiliyoruz, bu çok hoşuma gidiyor J