ve korkulan oldu!!!

Dilanın, bir yıldır uyurken yanından ayırmadığı, adını ağzından düşürmediği değerlisi  ayıcık, pazar akşam saatlerinde sırra kadem bastı. Sokakta kaybettiğimizden eminiz ve çok aramamıza rağmen maalesef bulamadık. Kaybettiğimizi, aradığımızı ve bulamayıp üzüldüğümüzü gören kuzu yapabileceğimiz bir şey olmadığını anlamış olacak ki beklediğimiz kadar korkunç bir tepki vermedi. “ayıyı istiyom” diye ağladı birkaç defa ama çok ısrarcı olmadı. Dünden beridir de uykuya mini ve tavşancıkla yatıyor. Onların ayıcığın yerine geçemeyeceğini ama idare etmeye çalıştığını gayet net anlatıyor davranışlarıyla bize. Umarım bu olgunluğu emzik operasyonunda da gösterir bıdı.