Nerede kalmıştık?

Acısıyla, tatlısıyla 2 yaşı atlattık çok şükür. Harbi zormuş 2 yaş sendromu dedikleri. Ben de “2 yaş sendromu geçiren çocuk annesi” sendromuna girdiğimden yazamadım bir süre J

Hala bolca kriz yaşıyoruz o ayrı ama “uykusu var uykusu”, “acıktı da ondan”, “hastalıktandır kesin” gibi klişe sözlerle avunuyoruz işte…

Neyse daha iç açıcı şeylerden bahsedeyim biraz da.

Konuşmasıyla, yaptıklarıyla, ilginç soru ve ilginç cevaplarıyla bizi sürekli şaşırtan küçük bir kız çocuğu var artık karşımızda. Aslında bu blogu açmamın en büyük sebebiydi, bu ilginç anekdotları ve olayları yazmak ama şu 10 ayda o kadar çok şeyi kaçırdım ki. Ne yazık ki çoğunu birkaç gün sonra unuttum gitti. Neresinden dönsem kardır diyerek yeniden yazıyorum işte. Unutmadan yazmak istediklerimden biriyle başlayayım hemen.

Geçenlerde bir sebepten Dila’yı doktorumuz Meral Hanım’a götürüyorum ve yolda kara kara düşünüyorum.  Her seferinde Dila’ya şeker vermemesini doktora kırmadan nasıl söylesem diye. Biz Dila’ya şeker almıyoruz ve O’na her istediğinde şekerin zararlarından bahsediyoruz ama nafile. “O zaman doktor neden şeker veriyor bana” diye soruyor çocuk haklı olarak. Gel de açıkla… Kafamda bunlarla gittik doktora. Muayene iyi geçti, huysuzluk filan yok. Doktorumuz her zamanki gibi “gel sana şeker vereyim” diyerek yanına çağırdı Dila’yı. Dila doktora baktı ve “ben şeker istemiyorum, şeker zararlı bir şey” dedi (şekeri çok sevmesine rağmen). Ben şoktayım. Dila şekere hayır dedi ve almadı gerçekten. Doktorun ağzı açık kaldı. Nasıl sevindim anlatamam. En az Dila’nın şekeri almaması kadar, Doktora vermiş olduğu güzel mesaj hoşuma gitti aslında. Bir doktorun çocuğa ödül olarak şeker vermesi kadar yanlış bir şey olabilir mi ya. Bugün de okuldakilerle konuştum. Onlarda habire şeker verip duruyorlar. Tamam çocuk bu yiyecek arada ama bunun bir ödül ya da rutine dönüşmesi yanlış geliyor bana.