30 Kasım 2011 Çarşamba
28 Kasım 2011 Pazartesi
İlk çiş zaferi :)
Çok faydalı bir icatmış bu müzikli oturak. Şebocuğumun tavsiyesi üzerine internetten sipariş ettiğim, günlerdir de sabırsızlıkla yolunu beklediğim müzikli oturak cumartesi günü geldi sonunda. Büyük bir heyecanla kutuyu açıp, Dila’ya bir bardak suyu oturağa boşaltmak suretiyle uygulamalı bir sunum yaptım. Heveslendi hemen oturdu ama tık yok. Birkaç kez daha başarısız girişimlerde bulunduktan sonra ben herhalde daha hazır değil deyip vazgeçiyordum ki, bu sabah kalktıktan birkaç dakika sonra çiş dedi ve beni elimden tutup tuvalete götürdü. Ben de tabi, tabi, eminim vardır kızım deyip ümitsizce oturttum. Müzik sesi gelmeye başlayınca şok oldum. Aylardır denemediğimiz yöntem, klozet aplikatörü kalmamıştı. Genelde çiş ve kakasını söylüyor fakat oturunca yapmıyordu. Dün akşam kuzeni Ela’nın tuvaletini yapmasını izleyip, özenmiş olması da muhtemel. Gerisi gelir mi bilmem ama çok sevindim bu gelişmeye. Bu aralar alt değiştirmek kabus gibi çünkü.
Bu hafta sonu fark edilir değişimler gördük Dila’da. Davranışlarında bebeklikten çok, çocukluk var sanki. Biz yemek yerken ya da yaparken kucağımızdan inmezken, iki gündür kendi kendine takılmaya, oynamaya başladı. Legolarıyla 10-15 dakika tek başına oynadı, şarkılar söyleyip, hopladı, zıpladı. Ela’yla oynamaya, diyalog kurmaya çalıştı. Çatal ve kaşık kullanmaya başladı(tam başardığı söylenemez ama büyük bir çaba içerisinde). Birkaç haftadır da suyunu bardaktan içmeye başladı. Bütün bu değişimlerin tam bir buçuk yaşını doldurmasına denk gelmesi çok ilginç. İlk adımını da tam bir yaşını doldurduğu gün atmıştı.
Bir buçuk yaş kontrolüne de gittik bu hafta. Boy 83,5cm, kilo 11,840gr. Gelişimini beğendi doktorumuz. Kan sayımı yapıldı, o da iyi çıktı. Tek problem yine larenjit olmuş.
Uyku konusunda doktorumuz da “21:30 da mutlaka yatmış olmalı, ağlasa da yatırın” deyince, bunu uygulama kararı aldık biz de. Bu aralar hastalığının da etkisiyle gece 12’lere kadar oturmaya başlamıştı. İlk denememizde 3 dakika ağladı ve uyudu. Bakalım devamı nasıl gelecek…
Uyku konusunu bir düzene soktuktan sonra, sıra emziğe gelecek. Sirkeye batırarak vermeyi önerdi doktorumuz. Dila görmeden tabi. İşe yarayacak mı bilmiyorum ama o sürecin çok sancılı geçeceğini tahmin ediyorum.
15 Kasım 2011 Salı
merhaba iki yaş senrdomu
Bir ay olmuş en son blog yazısı yazalı inanamıyorum. Neler oldu diye düşünüyorum ama sıcağı sıcağına yazmayınca çok genel şeyler geliyor insanın aklına. En belirgin değişim konuşma ve inatlaşma konusunda oldu sanırım.
Her söylenileni tekrar etme modunda. Şu aralar favori kelimeleri; aşkım, guzuum, limogata(limonata), adadürg(Atatürk)… Ananesinden kapmış bu kelimeleri.
İki yaş sendromu belirtileri kendini göstermeye başladı. İtiraf etmeliyim çok korkuyorum. Hemen gidip kendime yeni kitaplar aldım çocuk gelişimiyle ilgili(ne zaman okuyacaksam). Alt değiştirmek, giydirmek tam bir kabus. Tek başıma alt değiştirmek için, önce kendimi bir on dakika ikna etmem gerekiyor, sonra da Dila’yı. Bu yirmi dakikanın sonunda bir de tekrar üstünü giydirebilmek için aynı süreci yaşıyoruz. Üst baş değiştirmek bundan da beter. Bu soğukta evde 15-20 dakika çıplak kaldığı oldu ve iki kişi giydirmeyi başaramadık. Göründüklerinden çok daha kuvvetli bu yer cüceleri.
Bir de, geçen hafta Dila’yı ananesine bırakıp gittiğimiz 5 günlük tatil eklenince bu iki yaş sendromuna, tadından yenmez oldu bizim bıdık. Gittiğimizin üçüncü günü başlamış bize tavır yapmaya. Fotoğraflara bakıp bakıp herkesi sayıyor, bizi görmezden geliyormuş. İçim parçalandı bunu duyunca. Havaalanında karşılamaya geldiğinde ise, biz gelene kadar anne, baba diye sayıklamış ama bizi görünce bir kere sarılıp öpmedi bizi. Sadece gülümsedi, kızmış belli ki. Ama biz aldırmadan yumulduk elma yanaklara. Bir taraftan baba, bir taraftan ben doyamadık öpmeye. Şimdi aramız iyi, sadece kuala gibi kucağımızdan inmek istemiyor bızdık.
Henüz alışamadığım bir başka şey de; saçma sapan şeyler için morarana kadar ağlaması. Bakakalıyorum, hiçbir anlam veremiyorum. İki yaş sendromunun bir parçası tabi biliyorum ama yine de garip geliyor işte.
17 Ekim 2011 Pazartesi
hafta sonundan manzaralar...
Asya, Haluk Buğra ve Dila... Üçünüzü de çoook seviyorum. Harika bir gün geçirmemize izin verdiğiniz için de ayrıca teşekkür ediyorum. Büyüdüğünüzde anneleriniz gibi kanka olursunuz umarım :)
14 Ekim 2011 Cuma
Dila nerede?
Tatille ilgili yazmayı unuttuğum önemli bir gelişmeyle başlamak istedim bu yazıya. Dila çişini söylemeye başladı. Yapmadan önce değil, yaparken söylüyor ama olsun, ne yaptığının farkında olması da güzel bir gelişme. Her seferinde söylemiyor, öyle keyfi tutarsa. İlk başta kakaya da, çişe de “çişşşş” diyordu, artık kakaya “gaga” diyor. Henüz başarılı bir icraatı olmasa da, halasının aldığı merdivenli tuvalet aplikatörüne büyük bir hevesle oturuyor kuzum.
Konuşma konusunda küçük bir papağanımız olduğunu söyleyebilirim artık. Hoşuna giden kelimeleri tekrarlıyor. Annemmm, babammm, ananemmm, halammm gibi sözlerle hepimizi mest ediyor. Bir kabahat işlediyse hemen sarılıp “annem” diyerek ya da öperek gönül alıyor.
Köpek dişleri çıkıyor, yani huysuzluk, ishal, uykusuzluk yine hayatımızda. Yeni atlattığı larenjit, iki olan gündüz uykusunu teke düşürme ve emziği bıraktırma çabalarımız düşünülürse iyi gittiğimiz söylenebilir J
Kendi kendine şarkılar söylemeye başladı bızdık. “naaay naaay naaaaaaay” diye doğaçlama takılıyor.
Bir de yeni merakı perdelerin arkasına saklanmak. Biz onu “Dila nerede acaba?” diye ararken hiç sesini çıkarmadan ve kıpırdamadan duruyor. Gelin de bulun bakalım Dila’yı…
21 Eylül 2011 Çarşamba
Tatil bittiiiii...
Bir hafta Silivri, birkaç gün bayram ziyaretleri ve 16 gün süren güney tatilinin sonunda döndük evimize. Dila şu bir ayda inanılmaz değişti.
Tatilimizin İzmir-Çeşme’yle başlayan ilk kısmında Dila, fazla görüşemediği dayı ve yengesiyle iyice kaynaştı. Beraber kaldığımız Alaçatı’daki evde, Dila sabahları uyanır uyanmaz “day daaaaaay” diye bağırarak dayısını arıyordu.
İkinci durağımız Bodrum’du. Gülüm, Gürkan ve kızları Asya’yla(3 yaşında) çok güzel üç gün geçirdik. Küçük kıskançlıklarla başlayan Asya-Dila ilişkisi, ayrılırken diğerinin ismini sayıklama haline dönüşmüştü. Umarım büyüdüklerinde de bizim kadar iyi anlaşırlar.
Üçüncü durağımız olan Datça-Palamutbükü gittiğimiz en sakin tatil beldesi olmasına rağmen, en sosyalleştiğimiz yer oldu. Kızımız ilk defa bir erkek arkadaşıyla sahilde el ele tutuşup yürüdü J Kelimelerin sadece ilk hecesini söyleyen Kuzey(20 aylık) “Di, di, di” diyerek Dila’nın peşinden ayrılmadı. Birkaç bebekle daha tanışan Dila, onlara karşı sıcak ama mesafeliydi. Genelde oyuncağı alınan ve gözlem yapan taraf oldu.
İlk kez Dila’nın önüne bir kase yoğurt ve bir kaşık koyduk, kendi başına yemesi için. Sonunda on parmağı, yüzünün büyük bir kısmı ve mama sandalyesi yoğurttan nasibini almıştı ama çok eğlendi bızdık. Bizde tabii…
Sadece bir gün kaldığımız sonraki durağımız Ölüdeniz’de kızımıza bir çanta aldık. 40 yıldır takıyormuş gibi koluna takıp, kırıtarak yürüyüşünü görünce koptuk. Bu yeni nesil bir tuhaf, doğuştan kokoşlar J
Son durağımız Kaş’ta Dila gezme moduna iyice alışmıştı artık. Otel odasında on dakikadan fazla kalırsak, terliklerimizi giydirmeye çalışıp, “attaaaa” diyerek kapıya sürüklüyordu bizi. Akşamları pusette uyumaya o kadar alışmıştı ki, uykusu gelince pusetini istemeye başladı (dönünce yatakta uyumayacak diye korkmaya başlamıştım ama neyse ki öyle olmadı).
Akşamları Dila pusetinde uyurken, biz gezmeye ve keyif yapmaya devam ettik tabiî ki. Sabahları da erken kalkmak istemedik haliyle. Dila’nın şöyle bir huyu var; uyanınca genelde 5-10 dakika mırıldanır, olmadı anne ya da baba diye seslenir ve cevap alamazsa bir süre sonra yeniden uyur. Biz de bu güzel huyu sonuna kadar değerlendirdik ve bu sayede 9-9:30’lara kadar uyuduğumuz oldu. Bunlardan birinde Dila uyanmış(park yatağında uyuyor kendisi) ve bizi uyandırmaya çalışırken emziğini düşürmüş yatağın altına. E emziksiz de uyuyamıyor. Sonuç şöyle:
Anneeee……… anneeeeeeeee………
Babaaaaa……….. babaaaaaaaa…………
Bizden ses yok
Mene, mene (emzik)…………….
Alla allaaaaaaaa????????
Kısacası bizim bızdık derdini gayet güzel anlatıyor artık. Konuşmayı da bayağı geliştirdi. İşte bazı yeni kelimeler;
Aylan (ayran)
Baaabus (karpuz)
Btik (patik-ayakkabı)
Baa (bal)
Musşş (muz)
Şşşşü (süt)
Ssss (su)
Mene (emzik)
Mamen (badem)
Daj (taş—bu tatil boyunca en çok duyduğumuz kelime)
Nen nen (araba sesi)
Baagak (bardak)
Badades (patates)
Becete (peçete)
Abba (abla)
İstanbul’da uzun zamandır görüşemediğimiz dostlarımız Selen, Akgün ve kızları Duru’yla da Kaş’ta buluştuk ve 4-5 saat de olsa hasret giderdik. Dila’dan altı ay büyük olan Duru’nun sevgi dolu sarılma teşebbüslerine bizim ki her ne kadar çekimser yaklaştıysa da, bence iyi anlaştılar. Biz de parkta çocukları sallarken, beraber bir çok kez tatil yapmış insanlar olarak Selen’le birbirimize bakıp halimize inanamadık, her şey ne kadar farklı.
Dönüşümüz molalarla birlikte 12 saat sürdü ve Dila bu sürenin sadece üç saatinde uyudu. Geri kalan sürede animatörlük işi bana düştü tabii. Badem, oyuncak, şarkı, fotoğraf makinesi gibi şeylerle oyalamaya çalıştım bızdığı. Kolay olmadı ama başardık.
Eski uyku ve yemek düzenimize dönmeye başladık yavaş yavaş. Beklediğimden daha çabuk uyum sağladı. İki gündüz uykusuna devam. Döndüğümüzden beri(cumartesi) uyku dışında emzik de vermiyoruz. Arada tutturuyor ama dikkatini başka yöne çekerek (hala yapabiliyorken bu yöntemi değerlendirmek lazım) unutturuyoruz.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)


