Bizim elma yanak huysuz bu aralar. Yemeklerini bazen söylenerek, bazen de zevkle yiyor ama iş emmeye gelince, 24 saat içinde doğru dürüst sadece bir veya iki kez emiyor. Onlar da gece uyku arasında 5-10 dakika. Gün içindeki emzirme girişimleri ağlamayla sonuçlanıyor maalesef. Yavaş yavaş bırakıyor mu emmeyi, yoksa bir rahatsızlığımı var çok emin değilim. Perşembe günkü kontrolümüzde bakalım ne diyecek doktorumuz. Süt alerjisi ve laktoz intoleransı testimizin sonuçları negatif çıktı bu arada. Bir yaşına kadar yanlış çıkma ihtimali oluyormuş bu testin sonucunun ama yine de sevindik pozitif çıkmadığı için.
Gündüz uykularına bir şeyler oldu. Bölük pörçük ve daha az uyumaya başladı. Sanırım uyku ihtiyacı azalmaya başladı ama O’da adapte olamadı buna. Daha önce uyuduğu ama şimdi uyuyamadığı o sürelerde ne yapacağını bilemiyor. Her şeyden sıkılıyor.
Gel, gel de demiyor son günlerde. Yeni merakı dudaklarını şişirip etrafa tükürükler saçmak. Bunu bazen de yemek yerken yapıyor ki bunu pek tasvip etmiyoruz J
Bu aralar iyice babacı oldu Dila. Bir cilveler, bir şımarmalar… Ağlarken bile O’nu gördüğü anda gülmeye başlıyor.
Pazar günü oldukça hareketli geçti. Sabah mavilerle (18 yetişkin, 2 çocuk ve 4 bebek) kahvaltı ettik. Herhalde mavi topluluğun tarihteki en kalabalık buluşması olduJ Dila korktuğum gibi yabancılayıp zırıl zırıl ağlamak yerine, bir süre şaşkın şaşkın etrafı izledikten sonra gülücükler atmaya başladı. Yemek yerken ağzını kocaman açıp, kaşığı sabırsızlıkla beklemesiyle herkesi kendine hayran bıraktı. Bize normal gelen bu iştahlı yeme durumunun, nasıl minnettar olunacak bir şey olduğunu arkadaşlarımızın tepkisiyle daha iyi anladık. Beni şaşırtan bir diğer durum da, bizimkinin o kalabalık ve gürültülü ortamda bir-bir buçuk saat mışıl mışıl uyuması oldu. Evde en ufak sese uyanan bızdık, orada deliksiz uyudu.
Uzun süren bu keyifli kahvaltı sefasından sonra, Şebo’lara geçtik. Dila’nın şu anki halinin tadını çıkarıyorum ve bir an önce büyümesi gibi bir derdim hiç yok ama sadece Buğra’yla, Dila’nın oturup karşılıklı oyun oynadıkları, iletişim kurdukları dönemlerin gelmesini iple çekiyorum. Ki ben de Şebo’mla sohbet edebileyim. Evde olduğumuz bu dönemlerde daha çok görüşebileceğimizi düşünürken, ancak telefonda konuşabilir olduk. Hafta içi Dilay’yla daha fazla mobil olabilmek için, yeni oto koltuğuna geçmeyi bekliyorum. O zaman etrafı izleyebileceği ve beni görebileceği için rahat rahat gezeceğiz kızımla. Sık sık ziyaret edebileceğiz Şebo teyzesi ve Buğra’yı J



Hiç yorum yok:
Yorum Gönder