6 Ocak 2011 Perşembe

Eve gidiyoruz (24.08.2010)

Doğduğun gün sarılık olduğunu öğrendik. O gece sana fototerapi (sürekli fotosentez diyesim geliyor) tedavisi uygulanacağı için yanımızda kalman mümkün olmadı. Buna çok üzüldüm. Çünkü gün boyu gelen gidenden seninle, ailece yalnız kalma fırsatımız hiç olmadı. Sarılık konusunda rahattık, hemen her bebek sarılık olurmuş zaten. Birkaç güne ya da bir haftaya geçermiş. Ancak sonradan öğrendik ki, senin sarılığın, anne-bebek arasındaki A-B-0 türü kan uyuşmazlığından kaynaklanıyormuş. Böylece iki gece daha hastanede kalmamız gerekti. Sadece üç saatte bir emzirmeye getiriyorlardı seni yanımıza. O tekerlekli bebek sepetinin sesini koridorda duyar duymaz, heyecanla emzirmek için pozisyon alıyordum. Geceleri seni beklemekten doğru dürüst uyumadım. Uykusuzluktan başım zonkluyordu. Ve nihayet kanındaki bilirubin seviyesi makul değerlere düştü ve pazartesi sabahı taburcu olduk. Eve ben, baban, ananen ve sen beraber gittik. Seni hevesle anakucağına oturttuk ve bir baktık ki kayboluyorsun anakucağında. Çok küçüktün J
Evimize gidiyorduk ve biliyorduk ki, artık her şey bambaşka olacaktı. Çok heyecanlıydık. Bu arada, artık başka olacak şeylerden biri de arabamızdı. Sen doğmadan yaklaşık 20 gün önce sipariş ettiğimiz yeni arabamızı, sen doğduğun gün teslim aldı baban. O gün bitmiş işlemler. Bize uğurlu ve kısmetli geldin bebeğim.
Biraz korku da vardı eve giderken, heyecan dışında. Hastanede, sadece emzirme ve biraz da gaz çıkarma olayını tecrübe edebilmiştik. Seni hiç yıkamamıştık, altını değiştirmemiştik, hatta giydirmemiştik bile. Seninle öyle uzun uzun vakit geçirmemiştik. Doğru dürüst ağladığını bile duymadık. Sen bile bizden daha tecrübeli duruyordun. En azından kendinden emindin. Acıktığında, altını kirlettiğinde ya da gazın olduğunda ne yapman  gerektiğini biliyordun. Nasıl ağlayacağını da… Bizse, bu işin eğitimine gittiğimiz, bol bol kitap okuduğumuz ve tecrübelileri dinlediğimiz halde hepsini unutmuş gibiydik. Şaşkın…

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder