Cinsiyetini öğreneceğimiz muayene, en heyecanla beklediğimiz muayeneydi. Kız ya da erkek, aslında hiç fark etmiyordu ama bilmek istiyorduk. Gerçi daha çok ben bilmek istiyordum. Baban “sürpriz olsun, öğrenmeyelim” bile dedi. Ama ben dayanamazdım. Velhasıl, o merakla beklediğimiz muayenede sen cinsiyetini göstermedin. Biz en başından beri erkek olacağını düşünüyorduk, öyle hissediyorduk. Doktorumuzda %51 erkek olabileceğini söyledi. Bir sonraki muayenede, yine sakladın cinsiyetini ama doktorumuz görebildiği kadarıyla “ %80 erkek” dedi bu sefer. Biz artık senin erkek olduğundan şüphe duymuyorduk. Herkese açıkladık. Ama ne yalan söyleyeyim “kız” dese birazcık daha fazla sevinecektim. Sanırım baban da öyle. Bunu hiçbir zaman dile getirmedi ama sonraki muayenede doktorumuz “ %90 kız” deyince gözleri bir başka parladı. Yalnız tahmin edersin ki bir sonraki muayenede ya da doğumda, “aaaa erkekmiş” denmesine şaşırmayacak hale gelmiştik. Bu yüzden cinsiyet meselesini bir süre unutmaya karar verdik.
O hafta sonu senin odan için dolaşmaya başladık. Ama temkinliydik. Cinsiyet ayrımı olmayan bir mobilya bakıyorduk. Sanırım o sırada 5 buçuk aylıktın. Mobilya bakmak için erken bir dönem gibi görünüyor ama iyi ki o zaman halletmişiz bu işi. Çünkü bir daha pek vaktimiz ve de halimiz olmayacakmış.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder