Gel, gel, gel

Sen ne kadar “ben ilaç sevmiyorum, çocuğuma da vermek istemiyorum” dersen de. Paşa paşa veriyorsun antibiyotiği, hatta gecenin bir yarısı nöbetçi eczaneden alıp veriyorsun. Bu gece korkunç bir ağlama krizi karşısında neye uğradığımızı şaşırdık resmen. Bir şeyler oluyor ve ne olduğunu anlamıyoruz. Nasıl giyinip çıktığımızı bilmiyorum evden. Acilde aldık soluğu. Yorgun düşüp, yolda sakinleşen Dila’ya orta kulak iltahabı  teşhisi koydu doktor. Böylece antibiyotikle de tanışmış oldu kızımız. Birkaç gündür kulağını çekiştirip duruyordu ama fazla pimpirikli anne moduna girmek istemeyen ben, bunun diş çıkarırken olabilecek bir ağrı olduğunu düşündüm. Yine yanılmışım.

Güzel haberse, Dila iki üç gündür “gel, gel, gel” demeye başladı. Arada “del,del” ya da “ge, ge” de olabiliyor tabi ama genel olarak bayağı “gel” diyor. Çok tatlı oluyor kendi kendine bir yandan oyuncaklarını kemirip, bir yandan da “gel, gel, gel” derken.

Bir de çekmeyen radyo kanalı hışırtısı gibi bir ses çıkarmaya başladı. Nerden duydu öğrendi bilmiyorum ama ara ara “khhhkhhhhkhhhh” lıyor. Çok komik J

Emekleme de çok bir ilerleme kaydedemedik. Sırtüstünden yüzüstüne , yüzüstünden sırtüstüne dönüyor, orada kalıyor. Önüne koyduğumuz kumanda yemine uzanmayı şöyle bir deneyip, ulaşamayınca da kızıp sinirleniyor.

Pütürlü yiyeceklere de gayet güzel alıştı, kilo almaya başladı. İki günde bir kaka yapar oldu. Sanki sindirim sistemiyle ve kabızlıkla ilgili sorunlarımız çözülüyor gibi, çok seviniyoruz J

                       Ananesinin ördüğü şapkalara mankenlik yaparken...